Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Το λόμπυ της ευθανασίας επεκτείνει την καταστροφική του δράση προς τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινωνίας μας, τα μικρά παιδιά. Παρ΄ όλο που η ζωή κέρδισε μια νίκη στον Καναδά μετά την απόφαση της αρμόδιας κυβερνητικής επιτροπής να μην επεκταθεί η ευθανασία στα άτομα που έχουν αποκλειστικά ψυχική ασθένεια(1) , η Ολλανδική Κυβέρνηση επιβεβαίωσε πρόσφατα ότι τουλάχιστον ένα παιδί έχει ήδη σκοτωθεί από ευθανασία.
Οι NL Times ανέφεραν στις 23 Ιουνίου 2026 (2) ότι:
«Σύμφωνα με επιστολή της Υπουργού Δημόσιας Υγείας Sophie Hermans προς το Κοινοβούλιο, για πρώτη φορά στην Ολλανδία, γιατρός έβαλε τέλος στη ζωή ενός παιδιού που είχε νόσο τελικού σταδίου. Η ειδική επιτροπή που συστάθηκε για την αξιολόγηση της ευθανασίας στα παιδιά, έλαβε την έκθεση για το περιστατικό πέρυσι.
Η εν λόγω επιτροπή εξέτασε την υπόθεση, μίλησε με τον εμπλεκόμενο γιατρό και διαβίβασε την αξιολόγησή της στην Εισαγγελία, σύμφωνα πάντα με την Hermans. Η Εισαγγελία θα καθορίσει εάν ο γιατρός ενήργησε ή όχι σύμφωνα με τον νόμο. Η σύσταση της επιτροπής αξιολόγησης θα έχει μεγάλη βαρύτητα σε αυτήν την απόφαση.
Η Hermans δεν διευκρίνισε την ηλικία, ούτε την πάθηση του παιδιού.
Η Ολλανδία επιτρέπει την ευθανασία παιδιών ηλικίας μεταξύ 1 και 12 ετών από το 2024, εφόσον συναινούν οι γονείς του παιδιού και αυτό «υποφέρει αφόρητα και δεν έχει προοπτική ανάρρωσης».
Μέχρι το 2024, η ευθανασία ήταν ήδη μια επιλογή για τα νεογέννητα βρέφη και τα παιδιά άνω των 12 ετών. Για παιδιά ηλικίας μεταξύ 1 και 12 ετών, οι μόνες επιλογές ήταν η παρηγορητική καταστολή ή η απόφαση να σταματήσει η παροχή τροφής και νερού και να τους επιτραπεί να «πεθάνουν φυσικά».
Οι συστάσεις της επιτροπής αξιολόγησης που ζήτησε η Εισαγγελία θα γίνουν μετά τον θάνατο του παιδιού, οπότε εάν η Εισαγγελία διαπιστώσει «ατασθαλίες» σχετικά με τον παιδικό θάνατο, δεν έχει πια σημασία, επειδή το παιδί είναι ήδη νεκρό. Δεδομένου ότι οι Ολλανδικές αρχές αναμένουν ότι τα παιδιά που θα σκοτωθούν με ευθανασία θα είναι περίπου 5 κάθε χρόνο, είναι λυπηρό ότι η Ολλανδική κοινωνία έμμεσα εγκατέλειψε και ομολόγησε πως αδυνατεί να συμπαρασταθεί σε έστω και τόσο περιορισμένο αριθμό παιδιών και οικογενειών.(2)
Η πρακτική της επέκτασης της ευθανασίας στα παιδιά, με την Ολλανδία να κάνει την αρχή, κινδυνεύει να οδηγήσει σε περαιτέρω εξάπλωση αυτής της μάστιγας και σε άλλες χώρες.
Ήδη στον Καναδά υπάρχει έκθεση της Special Joint Committee on Medical Assistance in Dying (AMAD) που κατατέθηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 15 Φεβρουαρίου 2023, η οποία ζητά την περαιτέρω επέκταση της ευθανασίας (MAiD) στη χώρα ώστε να περιλαμβάνει παιδιά που θεωρούνται «ώριμοι ανήλικοι», αλλά και στα βρέφη,(Dr Louis Roy από το Québec College of Physicians στις 7 Σεπτεμβρίου του 2022), για τις περιπτώσεις που το βρέφος αναμένεται να μην επιβιώσει. Παρά τις έντονες πιέσεις ομάδων όπως το «Dying with Dignity», αυτά δεν έχουν γίνει ακόμη νόμος.
Όπου νομιμοποιήθηκε η ευθανασία, αυτό έγινε στην βάση ότι θα αφορούσε ενήλικες με δυνατότητα συγκατάθεσης, ανίατα ασθενείς, που συναινούσαν ελεύθερα να τους σκοτώσουν. Η παιδική ευθανασία δεν έχει να κάνει με κανένα από τα παραπάνω ήδη προβληματικά κριτήρια. Το λόμπυ της ευθανασίας βέβαια δεν ασχολήθηκε ποτέ στην ουσία με την συναίνεση ή την ικανότητα, ούτε κατήγγειλε ποτέ τον εαυτό του. Αυτές οι «προϋποθέσεις» ήταν απλώς προωθητικές εκφράσεις, «για τα μάτια του κόσμου», ώστε να αποκτήσει την δημόσια υποστήριξη και την αποδοχή της ιδέας ότι οι γιατροί και οι νοσηλευτές μπορούν νόμιμα να σκοτώνουν.
Ο θάνατος οποιουδήποτε ανθρώπου με ευθανασία, πολύ περισσότερο ενός παιδιού, είναι έκφραση ήττας σε πολλούς τομείς, ιδιαιτέρως σε επίπεδο συστήματος υγείας που ομολογεί ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει, να ανακουφίσει, να στηρίξει, να χορηγήσει βοηθήματα, να δημιουργήσει δομές και προϋποθέσεις για τον άνθρωπο και την οικογένεια που δοκιμάζεται.
Εκφράζει όμως και γενικότερη σκληροκαρδία και έλλειψη παιδείας, καθώς ίσως έχουμε δυσκολία να πιστέψουμε πως ακόμη και μέσα από μια δοκιμασία βγαίνει όφελος. Τελικά, δεν έχουμε αντιληφθεί τα ανθρώπινα όρια και δυνατότητες. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να κατασκευάσει ζωή από εκεί που δεν υπάρχει, ούτε και να την επαναφέρει αν χαθεί. Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού και μας έχει παραχωρηθεί μόνο η διαχείριση. Αυτός έχει τον τελικό λόγο για την αρχή και το τέλος της. Σε κάθε άλλη περίπτωση, έχουν λόγο το συμφέρον, η αδιαφορία και η εγκατάλειψη.
Παραπομπές: