Η Έμμα Τόμας θυμάται την στιγμή που είδε τον πατέρα της να βάζει έμπλαστρο οιστρογόνων και μιλά για την πίεση που ένιωθε να προσποιείται ότι όλα ήταν εντάξει.
Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Τί γίνεται όταν ένας έγγαμος άνδρας και πατέρας δηλώνει πως ανέκαθεν ήταν «γυναίκα» και σκοπεύει να ζήσει από σήμερα ως ο «αληθινός» του εαυτός; Τί ανατροπές συμβαίνουν στις ψυχές των παιδιών του; Η Emma Thomas ιδρύτρια του «Children of Transitioners», ώριμη γυναίκα σήμερα, περιγράφει την εμπειρία της με τον δικό της πατέρα, ο οποίος δήλωσε πως ήταν «γυναίκα» όταν εκείνη ήταν 11 ετών. Το θέμα έχει ενδιαφέρον καθώς σύμφωνα με το «άρθρο 14, του Ν.5089/2024, περί «Ισότητας στον πολιτικό γάμο» (γάμος ομοφυλοφίλων)(1), που ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή στις 15/02/24,(2) «Η προϋπόθεση αγαμίας για την “διόρθωση” του καταχωρισμένου φύλου ΚΑΤΑΡΓΕΊΤΑΙ».
Μια σπάνια φωτογραφία πατέρα και κόρης
Εξιστορεί η Emma Thomas (3):
«Φανταστείτε ότι είστε 11 ετών, μπαίνετε στο σπίτι σας και βλέπετε τον πατέρα σας να κολλάει ένα έμπλαστρο οιστρογόνων στον μηρό του. Σας λέει ότι θέλει να γίνει κορίτσι. Αυτή την στιγμή δεν αρχίζει μια συγκινητική "ιστορία αποδοχής" όπως θέλουν να παρουσιάζουν τα media. Για όσους από εμάς μεγαλώσαμε ως παιδιά πατέρων που ήθελαν να είναι τρανς, όλες αυτές οι περιπτώσεις είναι γεμάτες πολλά ερωτήματα σχετικά με τα όρια, τις αντιλήψεις και το συναισθηματικό βάρος που αναμένεται να κουβαλήσουν αυτά τα παιδιά.
Όλο και πιο συχνά, οι πατέρες που "μεταβαίνουν" στο γυναικείο φύλο μιλούν για την ζωή τους δημόσια, όχι μόνο σε γραπτή μορφή, αλλά και σε βίντεο και ομιλίες, περιγράφοντας χειρουργικές επεμβάσεις, την σεξουαλική τους αίσθηση και τις προσωπικές σωματικές αλλαγές. Κάθε περίεργος έφηβος μπορεί να βρει αυτό το υλικό με λίγα μόνο κλικ. Τα παιδιά αυτών των ανδρών δεν καλούνται απλώς να αποδεχτούν μια νέα ταυτότητα στο σπίτι, αλλά συνήθως ανακαλύπτουν ότι εξαιρετικά προσωπικές λεπτομέρειες σχετικά με το σώμα του πατέρα τους είναι διαθέσιμες σε αγνώστους για να τις καταναλώσουν. Δίνεται η αίσθηση πως δεν υπάρχει καμία πληροφορία που θα έπρεπε να προστατευθεί. Η προσωπική ζωή και η σεξουαλική ζωή των γονιών σας ανεβαίνουν στο προσκήνιο, ενώ οι δικές σας αντιδράσεις προορίζονται να είναι αόρατες.
Το να είσαι παιδί ενός τρανς πατέρα - κάτι που ήταν η δική μου εμπειρία στην δεκαετία του 1980 - μπορεί να σε εισάγει σε έναν κόσμο με υπερβολικά πολλές πληροφορίες για πράγματα που δεν θα έπρεπε ποτέ να γνωρίσεις. Στην εφηβεία μου, έμαθα για το sissy porn, τους τρανσέξουαλ και τους τραβεστί, για χειρουργικές επεμβάσεις και μετεγχειρητικές επιπλοκές, την ηλεκτρόλυση και την ανάπτυξη του στήθους. Σύρθηκα σε έναν περιθωριακό κόσμο ενηλίκων όπου ο μπαμπάς μου μας παρουσίαζε ως «άνετους».
Βγαίναμε σε gay μπαρ. Οι ξένοι με συνέχαιραν για το πόσο ενταγμένη και καταπληκτική ήταν η "μητέρα" μου. Ποιος θα τολμούσε να φανεί τόσο αγενής ώστε να πει: "Στην πραγματικότητα, δεν νιώθω άνετα"; Σε ποιον θα τολμούσα να πω ότι όλα αυτά ήταν για μένα πάρα πολλά, πολύ νωρίς; Βγήκα από εκείνη την περίοδο με μια σοβαρή διατροφική διαταραχή, χαμηλή αυτοεκτίμηση και προβλήματα ταυτότητας. Δεν είμαι η μόνη που της έμειναν πληγές από την σύγχυση φύλου ενός πατέρα.
Όταν ίδρυσα το "Children of Transitioners" το 2019 και άρχισα να γράφω τις εμπειρίες μου, η μεγαλύτερη ανάγκη για μένα ήταν να εκφράσω όλα όσα είχα μαζέψει και ήταν σφραγισμένα για σαράντα χρόνια και κυρίως "την πίεση να προσποιούμαι ότι όλα ήταν εντάξει". Η ευθύνη για την εύθραυστη συναισθηματική κατάσταση του πατέρα μου είχε ανατεθεί σε μένα, ενώ ήμουν ακόμα παιδί. Χρειάστηκαν χρόνια για να καταλάβω ότι αυτό δεν έπρεπε ποτέ να είχε συμβεί.
Ο πατέρας μετά την μετάβαση
Ο πατέρας μου μου είπε ότι είχε περάσει μια «νευρική κρίση» και ότι η μετάβαση ήταν η μόνη του ελπίδα να επιβιώσει. Φανταστείτε να κουβαλάτε το βάρος αυτής της κατάστασης στις αρχές της εφηβείας σας. Φανταστείτε έναν πατέρα που είναι καταθλιπτικός, θυμωμένος και ευέξαπτος μαζί σας για χρόνια, να λέει ξαφνικά ότι το μόνο πράγμα που θα τον κάνει ευτυχισμένο είναι η φυλομετάβαση και η ολόψυχη αποδοχή της από εσάς. Πόσοι από εσάς έχετε ακούσει κάποια εκδοχή του: "Θα αυτοκτονήσω", "Δεν θα είμαι ποτέ ευτυχισμένος", "Κάνε ό,τι θέλω εγώ, αλλιώς δεν θα σε αγαπήσω ποτέ ξανά";
Ακόμα και στην περίπτωση που δεν εκφράζεται ξεκάθαρα, μόλις ληφθεί η συγκατάθεση και υπάρξει η αρχική συνεργασία από ένα παιδί, το τελευταίο θα έχει αργότερα δυσκολία να εκφράσει τις αμφιβολίες ή την αμφιθυμία του για την κατάσταση.
Μας λένε δύο πράγματα συγχρόνως:
Πρώτον, ότι η μετάβαση είναι το πιο σημαντικό, αυθεντικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος: μια αποκάλυψη του ποιος "πραγματικά είναι" βαθιά μέσα του, σε αντίθεση με τον ψεύτικο εαυτό που παρουσίαζε ως τότε.
Δεύτερον, ότι αυτή η μετάβαση έχει ουσιαστικά μηδενική επίδραση στην οικογένεια και τους φίλους: είναι "απλώς μια αλλαγή ρούχων και αντωνυμιών. Το άτομο είναι "ακριβώς το ίδιο" όπως πριν. Αυτό, όμως, είναι ψέμα, γιατί η μετάβαση δεν είναι μια ουδέτερη, ιδιωτική πράξη. Αλλάζει το συναισθηματικό τοπίο όλων στην οικογένεια.
Πρόσφατες αποκαλύψεις σχετικές με την προκατάληψη οργανισμών όπως το BBC έδειξαν πώς οι φωνές των τρανς χηρών και των παιδιών των τρανς ατόμων έχουν παραγκωνιστεί προκειμένου να υπάρχει ένα και μοναδικό αφήγημα, εκείνο της ευτυχισμένης και επιτυχημένης μετάβασης. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα της πίεσης των ακτιβιστών, αλλά δεν βοηθά κανέναν που επηρεάζεται από αυτό το ζήτημα. Πολλοί γάμοι διαλύονται μετά την ανακοίνωση μιας μετάβασης, παρόλο που δεν διαθέτουμε επίσημα στοιχεία.
Όταν επιτρέπεται μόνο ένα αφήγημα, συνήθως είναι αυτό που ελέγχεται από το άτομο που έχει έννομο συμφέρον να εμφανίζεται ως επιτυχημένος σύντροφος και γονέας. Γι' αυτό ομάδες όπως οι Trans Widows Voices και το Children of Transitioners έχουν δημιουργήσει διαδικτυακούς χώρους όπου μπορούν να εκφράζονται με ειλικρίνεια οι «χήρες» και τα παιδιά των γονέων που έκαναν «μετάβαση φύλου»
Η Emma Thomas σήμερα
Όταν τα παιδιά των τρανς ατόμων αφηγούνται τις δικές τους ιστορίες, διαμορφώνεται ένα διαφορετικό τοπίο. Καταλαβαίνουμε ότι είναι φυσιολογικό να νιώθουμε θλίψη για την ακατανόητη απώλεια του αγαπημένου μας γονέα. Να νιώθουμε πληγωμένοι όταν ο πατέρας μας υποστηρίζει πως η εποχή που ήταν ο «μπαμπάς» μας δεν ήταν αληθινή, ότι εκείνος προσποιούταν και πονούσε κρυφά. Μαζί με τις καλές αναμνήσεις μπορεί να συνυπάρχουν συναισθήματα εγκατάλειψης, παραβιασμένων ορίων και διαλυμένης εμπιστοσύνης. Πως χωράει η αγάπη σας για τον γονέα μέσα σε αυτά;
Αυτές οι ιστορίες δεν ταιριάζουν πολύ βολικά με τα αισιόδοξα αφηγήματα της μετάβασης, αλλά αν τις εξετάσετε είναι αυθεντικές. Μας λένε, για παράδειγμα, ότι ο γιος ενός πατέρα που έγινε «γυναίκα» είναι «μη δυαδικός». Δεν μας καλούν να αναρωτηθούμε τί σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα ή πώς μπορεί να σχετίζεται με το γεγονός ότι ο πατέρας του ανακοίνωσε ότι θέλει να είναι γυναίκα σε ένα βασικό στάδιο ανάπτυξης της δικής του ταυτότητας. Στα «θετικά» άρθρα, αυτά τα ερωτήματα δεν τίθενται ποτέ, αλλά είναι δυνατό να πάρουμε τις πληροφορίες ανάμεσα στις γραμμές.
Σε πολλούς από εμάς που μεγαλώσαμε ως παιδιά γονέων που έκαναν μετάβαση, στις ιστορίες των γονέων μας ακούγεται κάτι τραγικά αληθινό. Σε αυτές ξεδιπλώνεται μόνο το εγώ τους. Εκφράζονται λέγοντας: "Τα συναισθήματά μου, το μέλλον μου, οι επιθυμίες μου, οι ανάγκες μου, τα σχέδιά μου….". Η μετάβασή τους βρίσκεται στο επίκεντρο της ζωής τους, αφήνοντας πολύ λίγο χώρο για τους υπόλοιπους και κυρίως για εμάς, τα παιδιά τους.»
Είναι άδικο ότι ο Ελληνικός νόμος, που εξασφάλισε τον πολιτικό «γάμο» των ομοφυλοφίλων, μέσα στον ιδεολογικό του φανατισμό, δεν σκέφτηκε να προστατέψει την οικογένεια, τους συζύγους και κυρίως τα παιδιά όσων γονέων μέσα στην σύγχυσή τους αποφασίζουν πως ανήκουν στο άλλο φύλο. Ωστόσο, τους άφησε εκτεθειμένους, να υπομένουν σιωπηλά τις απρόβλεπτες και θλιβερές συνέπειες.
Παραπομπές:
- https://www.e-nomothesia.gr/oikogeneia/n-5089-2024.html
- https://vouliwatch.gr/news/article/psifistike-to-nomoshedio-gia-tin-isotita-sto-gamo-me-176-nai
- https://genspect.substack.com/p/its-time-the-media-told-the-whole