Η ιστορία μιας γυναίκας που γεννήθηκε μέσω παρένθετης μητρότητας
Από την Katherine Breckenridge, για την ιστοσελίδα του Them Before Us
Η Olivia Maurel δεν γνώριζε την αλήθεια για τους γονείς της μέχρι τα 30 χρόνια της. Αυτό που ανακάλυψε άλλαξε τα πάντα για αυτή και την οδήγησε να αναλάβει μια αποστολή που θα την παλεύει «κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής της». Να σταματήσει για πάντα η παρένθετη μητρότητα.
Η Olivia γεννήθηκε μέσω παραδοσιακής παρένθετης μητρότητας (δηλ. η γυναίκα που την κυοφόρησε έδωσε σε αυτή και τα ωάριά της) στο Louisville του Kentucky και μεγάλωσε σε Γαλλία και ΗΠΑ. Για τρεις δεκαετίες έζησε χωρίς να γνωρίζει όλη την ιστορία της δημιουργίας της. Το πραγματικό πιστοποιητικό γέννησής της, αυτό που έφερε το όνομα της βιολογικής της μητέρας, τροποποιήθηκε κατά την γέννηση. Στο επεξεργασμένο πιστοποιητικό αναγράφεται το όνομα της κατά πρόθεση μητέρας, σαν να μην είχε αντικατασταθεί τίποτα.
Δεν υπήρχε καμία ένδειξη πουθενά ότι την είχε κυοφορήσει παρένθετη μητέρα.
«Πολλά παιδιά που γεννήθηκαν με παρένθετη μητρότητα δεν θα το μάθουν ποτέ», λέει η Olivia. «Θα έχουν απλώς ένα ένστικτο, ή θα είναι λίγο... μπερδεμένα. Θα μεγαλώσουν με ψυχολογικά προβλήματα, θα μεγαλώσουν με προβλήματα… και αυτό είναι πραγματικά λυπηρό».
Τελικά, όταν ανακάλυψε την αλήθεια στα 30 της, κατέφυγε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όχι μόνο για να βοηθηθεί για την δική της περίπτωση, αλλά και για να καταφέρει να ακούσει ο κόσμος την άλλη άποψη για την παρένθετη μητρότητα, αυτή που σπάνια φτάνει στα πρωτοσέλιδα.
«Δεν υπάρχει τίποτα καλό στην παρένθετη μητρότητα»
Μιλώντας σε ένα διαδικτυακό σεμινάριο του Abolition GPA, η Ολίβια διατύπωσε με σταθερότητα την θέση της.
«Είναι τόσο σημαντικό να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους σχετικά με την παρένθετη μητρότητα», είπε. «Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι ένας μικρός όμορφος κόσμος πεταλούδων όπου όλα πηγαίνουν καλά, ότι η αγάπη είναι αρκετή, ότι το παιδί θα μεγαλώσει και όλα θα είναι καλά, αλλά… όχι…, όχι. Δεν θα είναι όλα καλά».
Χρησιμοποιούμε μήτρες, πληρώνουμε για τις μήτρες των γυναικών,
αγοράζουμε τα παιδιά.
Δεν υπάρχει τίποτα σωστό στην παρένθετη μητρότητα.
Αυτό που συμβαίνει στην μήτρα δεν περιορίζεται εκεί
Ένα από τα πιο ισχυρά επιχειρήματα της Ολίβια, σχετίζεται με αυτό που η επιστήμη αποκαλεί «προγεννητικό δεσμό» και όλα τα σχετικά με αυτόν, όλα όσα η βιομηχανία της παρένθετης μητρότητας ζητά να αγνοηθούν.
«Έχει αποδειχθεί ότι στην μήτρα ένα μωρό συνδέεται με πολλούς τρόπους με την μητέρα του καθ' όλη την διάρκεια της εννεάμηνης περιόδου», εξηγεί. «Ακούει την φωνή της, γεύεται αυτό που τρώει, νιώθει τα συναισθήματά της. Πολλά διαδραματίζονται μέσα στην μήτρα. Αυτός ο δεσμός υποτίθεται ότι θα συνεχιστεί μετά την γέννηση, ωστόσο δεν συνεχίζεται».
Η γέννηση ενός παιδιού από παρένθετη μητέρα δίνει το έναυσμα για ένα τραύμα διαρκείας: το σοκ της εισόδου στον κόσμο ακολουθείται άμεσα από τον αποχωρισμό από το μόνο άτομο που γνώρισε ποτέ το μωρό.
«Το μωρό, το νεογέννητο, βγαίνει στον πραγματικό κόσμο μετά την γέννηση και κάνει το μεγάλο του άλμα στον πραγματικό κόσμο. Κάνει κρύο, νιώθει απαίσια, αλλά ζητούν από αυτό το μωρό να ξεφύγει από την μητέρα του, που το έθρεψε τους τελευταίους εννέα μήνες. Αυτό είναι απολύτως τραυματικό για ένα νεογέννητο».
Είναι αντίθετη στην ιδέα ότι οι παρένθετες μητέρες πρέπει να εκπαιδευτούν ώστε να μην δημιουργούν δεσμό με το παιδί: «Η παρένθετη μητέρα διδάσκεται ότι έχει την υποχρέωση να μην δημιουργεί κανέναν δεσμό με το παιδί μέσα στην μήτρα. Την έχουν κάνει να πιστεύει ότι δεν πρέπει να έχει δεσμό, αλλά το μωρό μέσα στην μήτρα θα συνδεθεί ούτως ή άλλως με την μητέρα του. Αυτό είναι φυσικό, ανθρώπινο και ενστικτώδες... δεν μπορείς να πεις σε αυτό το μωρό ότι πρέπει να είναι αποκομμένο από την μητέρα που το ταΐζει μέσα στην μήτρα».
Συνεχίζει αναφερόμενη στην αντίληψη πως τα νεογέννητα είναι άγραφα χαρτιά: «Υποθέτουμε ότι όλα είναι καλά. Υποθέτουμε ότι το μωρό στην μήτρα δεν νιώθει τίποτα, υποθέτουμε ότι κατά την γέννηση, τα παιδιά δεν θυμούνται τίποτα. Φυσικά και θυμόμαστε. Φυσικά, υπάρχει μια ανάμνηση, φυσικά υπάρχει τραύμα, φυσικά το έμβρυο θυμάται τα πάντα. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να το πιστέψουν, αλλά αυτό είναι το πρόβλημα».
Το κόστος που κουβαλά
Για την Ολίβια, το τραύμα δεν ήταν κάτι ασαφές και αφηρημένο. Διαμόρφωσε τις σχέσεις της, την ψυχική της υγεία και την αίσθηση του εαυτού της.
«Το έζησα ως εγκατάλειψη. Νιώθω σαν να με εγκατέλειψε η αληθινή μου μητέρα... ότι με πούλησε. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να νιώσει ένα παιδί κάποια στιγμή στην ζωή του, ότι το πούλησαν κυριολεκτικά για μια επιταγή».
Οι απανωτές συνέπειες την ακολούθησαν στην ενηλικίωση. Είχε δυσκολία με τις διαπροσωπικές σχέσεις και ήταν πάντα τρομοκρατημένη από τον φόβο της απόρριψης. Έπνιγε τους φίλους της από φόβο ότι θα έφευγαν και πράγματι το έκαναν. Αναζητούσε μητρικές φιγούρες σε μεγαλύτερες γυναίκες σε όλη της την ζωή. Τελικά, διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή.
«Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό το τραύμα με έκανε να αποκτήσω ένα καθολικό ψυχικό πρόβλημα», λέει. «Όλη μου την ζωή πίστευα ότι δεν ήμουν αρκετή για τους ανθρώπους, επειδή προφανώς δεν ήμουν αρκετή κατά την γέννηση, ώστε να με συντηρήσει η μητέρα μου και τα χρήματα ήταν πιο σημαντικά για εκείνη παρά εγώ».
Κατανοεί αλλά δεν δικαιολογεί
Η Ολίβια μπορεί να κατανοήσει κάποιες από τις περιστάσεις που οδήγησαν την βιολογική της μητέρα να γίνει παρένθετη μητέρα. Είχε χάσει πρόσφατα ένα παιδί υπό δύσκολες συνθήκες, είχε άλλα τέσσερα παιδιά να φροντίσει και δεν είχε σταθερό εισόδημα.
«Η παρένθετη μητρότητα θεωρείται μια καλή διέξοδος, από οικονομικής άποψης, για πολλές γυναίκες», αναγνωρίζει. Δεν κατηγορεί τα άτομα - κατηγορεί όμως το σύστημα που δημιούργησε αυτή την δυνατότητα.
«Το πρόβλημα δεν είναι οι άνθρωποι που στρέφονται προς την παρένθετη μητρότητα. Είναι το γεγονός ότι η παρένθετη μητρότητα υπάρχει και είναι μια επιλογή. Γι' αυτό δεν μισώ τους γονείς μου. Δεν θα τους κατηγορήσω ποτέ που χρησιμοποίησαν την παρένθετη μητρότητα, επειδή ήταν απλά μια επιλογή που έκαναν αφού πίστεψαν ότι δεν είχαν άλλη διέξοδο. Αν δεν υπήρχε η δυνατότητα, όμως, δεν θα είχαν προχωρήσει στην παρένθετη μητρότητα».
Με την Ολίβια επικοινωνούν σήμερα «κατά πρόθεση» γονείς που μετάνιωσαν για την απόφασή τους και παρένθετες μητέρες στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, που κατακλύζονται από ενοχές, θλίψη και το αίσθημα ότι έχουν χρησιμοποιηθεί.
Υιοθεσία, Εγκατάλειψη και οι Διαφορές
Η Ολίβια κάνει μια προσεκτική διάκριση μεταξύ της δικής της εμπειρίας και αυτής των υιοθετημένων παιδιών, αναγνωρίζοντας παράλληλα τις βαθιές ομοιότητες.
«Έχουμε το ίδιο πρόβλημα με την εγκατάλειψη, τα ίδια προβλήματα μεγαλώνοντας με την εγκατάλειψη. Ωστόσο, σε ένα παιδί που έχει εγκαταλειφθεί και στην συνέχεια υιοθετηθεί, προσπαθούμε να του δώσουμε μια καλύτερη ζωή. Στην παρένθετη μητρότητα... απλώς υπογράφουμε ένα συμβόλαιο, αγοράζουμε ένα παιδί και ελπίζουμε αυτό να λειτουργήσει.»
Επίσης, σημειώνει άλλη μια βασική διαφορά: την ειλικρίνεια. «Οι άνθρωποι συνήθως δεν λένε ψέματα όταν υιοθετούν παιδιά. Αντίθετα λένε πολλά ψέματα όταν χρησιμοποιούν την παρένθετη μητρότητα. Λένε πολλά ψέματα στα παιδιά τους.»
Από τη θετική πλευρά, η αναζήτηση για τις ρίζες της την οδήγησε να βρει έναν ετεροθαλή αδελφό και τρεις ακόμη ετεροθαλείς αδελφές που την καλωσόρισαν χωρίς επιφυλάξεις, κάτι που αποκάλεσε «το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα ποτέ να έχω στην ζωή μου».
Υπάρχει Δικαίωμα στην απόκτηση παιδιών;
Σχετικά με το ζήτημα της υπογονιμότητας των ζευγαριών και των ομοφυλόφιλων ανδρικών ζευγαριών που ψάχνουν να αποκτήσουν παιδιά μέσω της παρένθετης μητρότητας, η Ολίβια είναι ξεκάθαρη.
«Το να κάνεις παιδί δεν είναι δικαίωμα. Δεν ισχύει ότι ενώ είσαι στείρος/α, πρέπει παρόλα αυτά να κάνεις παιδί. Δεν ισχύει ότι αν και είσαι ομοφυλόφιλος/η πρέπει να κάνεις παιδί... Δεν είναι δεδομένο δικαίωμα το να κάνεις παιδί. Γι αυτούς και για τα στείρα ζευγάρια, η παρένθετη μητρότητα δεν θα έπρεπε καν να είναι επιλογή... ένα παιδί δεν είναι δικαίωμα... τα παιδιά έχουν δικαιώματα, αλλά εμείς δεν έχουμε δικαίωμα στα παιδιά. Ποτέ».
Δεν αναφέρει τα παραπάνω χωρίς συμπάθεια για τους ανθρώπους που κλαίνε λόγω της στειρότητας που αντιμετωπίζουν. Το επιχείρημά της είναι ότι η θλίψη, όσο πραγματική κι αν είναι, δεν δημιουργεί δικαίωμα σε ένα παιδί που αποκτήθηκε μέσω του σώματος μιας άλλης γυναίκας.
«Υπάρχουν τόσα πολλά παιδιά που λαχταρούν να έχουν ένα σπίτι, μια ευτυχισμένη ζωή, μια μαμά και έναν μπαμπά που να τα αγαπά... Η υιοθεσία δεν είναι τέλεια... αλλά είναι απαραίτητη... Η παρένθετη μητρότητα δεν είναι απαραίτητη».
Ομοφυλόφιλος πατέρας πείραζε σε βίντεο το μωρό του που ζητά την μαμά του….
Τι θέλει να γνωρίζει ο κόσμος
Η Ολίβια διηγείται την ιστορία της σε συνεντεύξεις και podcast, και έχει γράψει ένα βιβλίο σχετικό την εμπειρία της.
Έχει ένα μήνυμα για όποιον σκέφτεται να χρησιμοποιήσει την παρένθετη μητρότητα:
«Δεν αξίζει τον κόπο... η αγάπη δεν είναι αρκετή. Η αγάπη που θα δώσουν σε αυτό το παιδί δεν θα είναι αρκετή. Πάντα, - μιλώ ως παιδί που γεννήθηκε από παρένθετη μητρότητα- , θα προσπαθούμε να βρούμε το άλλο μισό του εαυτού μας. Πάντα θα υπάρχουν προβλήματα - ψυχικά προβλήματα, προβλήματα κατά την εφηβεία, πάντα θα υπάρχουν κάποια προβλήματα λόγω της παρένθετης μητρότητας. Η αγάπη δεν θα είναι ποτέ αρκετή, δυστυχώς...
Νομίζω ότι είναι εξίσου πολύ σημαντικό να υπενθυμίζουμε στους ανθρώπους τί είναι η παρένθετη μητρότητα - να πληρώνεις για μια μήτρα, να πληρώνεις για το σώμα μιας γυναίκας, να αγοράζεις ένα μωρό, να αγοράζεις κυριολεκτικά έναν άνθρωπο. Ξεχνάμε τι είναι πραγματικά και τι σημαίνει πραγματικά. Πρέπει να το υπενθυμίζουμε αυτό στους ανθρώπους συνεχώς και αν πρέπει να το κάνω αυτό κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής μου, θα το κάνω.»
Το συμπέρασμά της είναι σαφές: «Εμπορευόμαστε με ανθρώπους, πουλάμε ανθρώπους, αγοράζουμε μήτρες. Θα έπρεπε να καταργηθεί παγκοσμίως».
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Πηγή: https://thembeforeus.substack.com/p/were-selling-humans-were-buying-uteruses