Παιδικό βιβλιαράκι ζωγραφικής από τον Καναδικό οργανισμό ευθανασίας “Dying with Dignity Canada”, https://www.dyingwithdignity.ca/blog/maid-activity-book-for-children/
Από τον Καναδά μέχρι την Ευρώπη, ένα ισχυρό λόμπι πιέζει για να επιτραπεί σε «ώριμους ανηλίκους» να επιλέξουν τον θάνατο με υποβοηθούμενη ευθανασία
Από την Asra Q. Nomani για το Fox News
Η επιθυμία του Καναδού εφήβου Markus Schouten, καθώς έφευγε από την ζωή την άνοιξη του 2022, ήταν, κανένα παιδί να μην εξαναγκάζεται να επιλέξει μεταξύ ζωής και θανάτου.
Ας δούμε, όμως, τα πράγματα με την σειρά. Ο Markus μόλις είχε μάθει ότι ήταν κοντά ο θάνατός του. Ο ογκολόγος το ανακοίνωσε σε εκείνον και την οικογένειά του, ενώ νοσηλευόταν στην ογκολογική κλινική, στον 8ο όροφο του Νοσοκομείου Παίδων British Columbia στο Βανκούβερ του Καναδά. Αγκαλιάστηκαν όλοι μαζί κλαίγοντας.
«Την ζωή αξίζει να την ζούμε, ακόμα και όταν πεθαίνουμε».
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ξαπλωμένος στον καναπέ του οικογενειακού του σαλονιού, ο Markus υπαγόρευσε μια επιστολή προς την Ειδική Επιτροπή του Καναδικού Κοινοβουλίου για την «Ιατρική Υποβοήθηση του Θανάτου», (Medical Assistance in Dying, MAID), η οποία είχε συσταθεί για να ορίσει τις κατευθυντήριες γραμμές του νόμου που επέτρεπε την «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» στον Καναδά ήδη από το 2016. Ο Markus ήταν αντίθετος στην επέκταση του νόμου στα παιδιά κάτω των 18 ετών.
Ο Markus Schouten με τον ανιψιό του, Matteo, τον Αύγουστο του 2021 στο Chilliwack της British Columbia. (φωτό από την οικογένεια Schouten).
«Έχω αυτή την θέση», έγραψε στην τελευταία του αυτή επιστολή, «επειδή πιστεύω ότι την ζωή αξίζει να την ζούμε και πρέπει πάντα να εργαζόμαστε για να ανακουφίσουμε από τα βάσανα, χωρίς να εξαφανίζουμε τον πάσχοντα». Η επιστολή, η οποία υπογράφηκε από τους γονείς του, έκλεινε ως εξής: «Τη ζωή αξίζει να την ζούμε, ακόμα και όταν πεθαίνουμε».
Έναν μήνα αργότερα, ο Markus πέθανε, περιτριγυρισμένος από την οικογένεια και τους φίλους του, λέγοντάς τους: «Τα λέμε στον παράδεισο».
Σήμερα, οι γονείς του Markus, αγωνίζονται στην μνήμη του παιδιού τους, να εμποδίσουν όσους επιδιώκουν να επιτρέπεται σε «ώριμους ανηλίκους» να επιλέξουν τον θάνατο μέσω υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Συνεργάζονται με ένα παγκόσμιο δίκτυο ανθρώπων με τις ίδιες αντιλήψεις, συμπεριλαμβανομένων ομάδων για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία και υποστηρίζουν ότι η βιομηχανία της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας στοχεύει να προσβάλλει τα ευάλωτα άτομα, τα οποία όμως μπορούν να βοηθηθούν εάν στηριχθούν από υπηρεσίες υποβοηθούμενης διαβίωσης. Στον Καναδά, ο νόμος της MAID αναμένεται να επεκταθεί και στους ασθενείς με σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές, από το 2027.
Το διεθνές λόμπι διάδοσης της ευθανασίας και οι τακτικές του.
Οι γονείς, όμως, έχουν αντιμέτωπο έναν ισχυρό και καλά χρηματοδοτούμενο μηχανισμό. Αντιμετωπίζουν ένα παγκόσμιο λόμπι πολλών εκατομμυρίων δολλαρίων που θα μπορούσε να ονομαστεί Assisted Suicide Inc., ένα εκτεταμένο δίκτυο που αλλάζει τους νόμους παγκοσμίως, αναπτύσσοντας υπηρεσίες ευθανασίας για γραφεία τελετών, πουλώντας "κάψουλες αυτοκτονίας", προωθώντας "τουρισμό αυτοκτονίας", ακόμη και εκπαιδεύοντας "δούλες", δηλ. νοσηλεύτριες που εξυπηρετούν στο θάνατο».
«Όσο επεκτείνουμε το καθεστώς της ευθανασίας, τόσο οι δικλείδες ασφαλείας και τα παράθυρα εξαφανίζονται», δήλωσε ο Mike Schouten. «τότε, έρχεται η εποχή όπου όλοι θα μπορούν να επιλέξουν τον θάνατο, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών».
Ο Markus Schouten με την οικογένειά του στο Canuck Place Hospice, στο Βανκούβερ στις 28 Μαΐου 2022. (φωτό από την οικογένεια Schouten)
Αυτό που ξεκίνησε ως μια περιορισμένη ελεγχόμενη δυνατότητα για ενήλικες με ανίατες ασθένειες, το να τερματίσουν (τάχα….) τον πόνο και την ταλαιπωρία, έχει πλέον εξελιχθεί σε μια διεθνή βιομηχανία. Σύμφωνα με μια βάση δεδομένων που συγκέντρωσε το Pearl Project, μια μη κερδοσκοπική πρωτοβουλία δημοσιογραφίας, τουλάχιστον 96 οργανισμοί παγκοσμίως συμμετέχουν πλέον σε αυτό το κίνημα.
Το παγκόσμιο λόμπι της ευθανασίας συγκαλύπτει την αλήθεια για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, ενεργοποιώντας την γλώσσα των πολιτικών, θέτοντας θέμα (ανύπαρκτου) ανθρώπινου δικαιώματος στον θάνατο, και χρησιμοποιώντας ευφημισμούς που παραποιούν την πραγματικότητα. Τέτοιοι ευφημισμοί είναι «υποβοηθούμενος θάνατος», «ιατρική βοήθεια στον θάνατο», «θάνατος με αξιοπρέπεια», «επιλογή», «τέλος της ζωής», «ολοκληρωμένη ζωή», «τελική έξοδος», «ελεύθερη έξοδος» και το «δικαίωμα στον θάνατο».
Αυτές οι ομάδες θανάτου έχουν παρουσία σε κάθε ήπειρο, αλλά απαντώνται κυρίως στην Δύση, η οποία αντιμετωπίζει επίσης ανησυχητικά χαμηλά ποσοστά γεννήσεων. Υπάρχουν 41 τέτοιες ομάδες στην Ευρώπη, 31 στη Βόρεια Αμερική, με 25 από αυτές στις Ηνωμένες Πολιτείες, τέσσερις στον Καναδά και δύο στο Μεξικό, 13 στην Ωκεανία, με τις περισσότερες στην Αυστραλία και μία στη Νέα Ζηλανδία και μόνο πέντε στην Ασία, δύο στην Αφρική και τρεις στη Νότια Αμερική.
Το μεγαλύτερο μέρος του έργου τους έχει επικεντρωθεί σε ενήλικες. Ο Robert Munsch, Καναδός συγγραφέας του παιδικού best seller «Σε αγαπώ για πάντα», είναι το τελευταίο πρόσωπο «υψηλού» προφίλ που ανακοίνωσε ότι έλαβε έγκριση για υποβοηθούμενη αυτοκτονία, αφού διαγνώσθηκε με άνοια. «Γεια σου γιατρέ, έλα να με σκοτώσεις!» αστειεύτηκε, λέγοντας πρόσφατα τα νέα του.
Το δόγμα των «ώριμων ανηλίκων». Ο Δούρειος Ίππος για την παγίδευση των ανυποψίαστων, ευάλωτων παιδιών.
Τα ηλικιακά όρια όμως μετατοπίζονται. Πίσω από την προσπάθεια επέκτασης αυτών των νόμων στα παιδιά είναι κρυμμένος ένας νομικός Δούρειος ίππος: το «δόγμα των ώριμων ανηλίκων».
Αυτή η έννοια, που εισήχθη για πρώτη φορά σε μια υπόθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ουάσινγκτον το 1967, την Smith v. Seibly, επέτρεψε κατά καιρούς περιορισμένη ευχέρεια λήψης ιατρικών αποφάσεων για κάποιους ανηλίκους. Με την πάροδο των δεκαετιών, όμως, έχει εξελιχθεί σε μια διευρυμένη δικαιοδοσία αυτονομίας στα παιδιά, η οποία συνοδεύεται από μυστικότητα για τις ιατρικές τους αποφάσεις.
Στις μέρες μας, η θεωρούμενη ύπαρξη «ώριμων ανηλίκων» επιτρέπει στους ανηλίκους να παίρνουν αποφάσεις χωρίς την συμμετοχή των γονέων σχετικά με τις αντωνυμίες φύλου, τις αλλαγές φύλου, την αντισύλληψη και την άμβλωση. Σε 13 πολιτείες των ΗΠΑ και την Περιφέρεια της Κολούμπια, οι ανήλικοι μπορούν ακόμη και να κάνουν αμβλώσεις χωρίς την γνώση των γονέων.
(Από αριστερά προς δεξιά) Οι αδελφοί Kayden Schouten, Markus Schouten, Micah Schouten και Aaron Schouten τον Δεκέμβριο του 2021. (φωτό από την οικογένεια Schouten)
Τώρα, οι υποστηρικτές της ευθανασίας αποπειρώνται να χρησιμοποιήσουν το ίδιο δόγμα για να κατοχυρώσουν ότι τα παιδιά θα έχουν την «ιατρική αυτονομία» να επιλέξουν τον θάνατο. Ο «Εθνικός Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα των Νέων», μια ΜΚΟ με έδρα το Hyattsville, του Μέριλαντ, χρησιμοποιεί τους «ώριμους ανηλίκους», για να τους «βοηθήσει» να πεθάνουν με ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία.
Πού είναι νόμιμη η ευθανασία; Πού προωθείται στους νέους;
Η ευθανασία είναι ήδη νόμιμη για ενήλικες στην Αυστραλία, το Βέλγιο, την Κολομβία, την Ολλανδία, την Νέα Ζηλανδία, την Ισπανία και 11 πολιτείες των ΗΠΑ. Τρεις χώρες - η Ολλανδία, το Βέλγιο και η Κολομβία - όμως, έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, επιτρέποντας σε «ώριμους ανηλίκους» να πεθάνουν με ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία.
Τον Φεβρουάριο του 2023, παρά τις εκκλήσεις του Markus και των γονέων του, η Ειδική Κοινή Επιτροπή του Καναδά για την Ιατρική Βοήθεια στον Θάνατο συνέστησε την επέκταση του «δικαιώματος στον θάνατο» και για ορισμένους νέους, δηλώνοντας ότι οι γονείς μπορούν να «δίνουν συμβουλή», αλλά ότι τελικά η «διαθήκη ενός ανηλίκου» με ικανότητα λήψης αποφάσεων «έχει προτεραιότητα».
Η ίδια συζήτηση έχει πλέον φτάσει να γίνεται και στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ένα νομοσχέδιο που επιτρέπει την ευθανασία ενηλίκων περνάει από το βρετανικό κοινοβούλιο. Νωρίτερα φέτος, η Βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων ψήφισε οριακά με 259 ψήφους υπέρ - έναντι 216 κατά, την απαγόρευση στους γιατρούς να συζητούν την υποβοηθούμενη αυτοκτονία με νέους, πράγμα που σημαίνει ότι σχεδόν οι μισοί νομοθέτες του Ηνωμένου Βασιλείου υποστήριξαν την συζήτηση των γιατρών με τους νέους σχετικά με την υποβοηθούμενη αυτοκτονία.
«Είμαστε προορισμένοι να είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι, ως ενήλικες».
Η Katharine Birbalsingh, Βρετανίδα εκπαιδευτικός γνωστή ως «Η αυστηρότερη Διευθύντρια της Βρετανίας», πιστεύει ότι είναι μόνο θέμα χρόνου να συμπεριληφθούν και οι νέοι στην καταστροφική πρακτική. Συνεχίζει σχολιάζοντας ότι οι δυτικές κοινωνίες έχουν πέσει θύματα της επικίνδυνης ψευδαίσθησης ότι «το παιδί πρέπει να ηγείται», οπότε είναι αποδεκτές και εφαρμόζονται επιθυμίες του όπως «…να αλλάξει το φύλο του ή να αυτοκτονήσει».
«Κάποτε», είπε η ίδια, «οι ενήλικες δήλωναν: "Όχι, το παιδί δεν είναι ικανό να προχωρήσει από μόνο του, επειδή είναι παιδί". Σήμερα, όμως, στην Δύση, έχουμε ξεχάσει ότι έχουμε προορισμό να είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι, ως ενήλικες».
«Υπάρχουν ένα εκατομμύριο λόγοι για τους οποίους οι νέοι σήμερα θα αποφάσιζαν να επιλέξουν τον θάνατο», δηλώνει η Birbalsingh, που είναι ιδρύτρια του Michaela Community School στο Λονδίνο. «Καταλάβετε, πως οι νέοι είναι ψυχαναγκαστικοί, πως παίρνουν περίεργες αποφάσεις. Παίρνουν ανεύθυνες αποφάσεις. Είναι νέοι. Αυτός είναι κατά κάποιο τρόπο ο ορισμός του παιδιού».
«Γι' αυτό χρειάζονται φροντίδα», προσθέτει. «Γι' αυτό πρέπει να τους φροντίζουμε εμείς ως ενήλικες. Αυτή είναι η δουλειά μας. Είναι ο ρόλος μας στην ζωή, να τους κρατούμε και να τους προστατεύουμε, μερικές φορές από τον ίδιο τον εαυτό τους. Οι άνθρωποι που παίρνουν αυτές τις νομικές αποφάσεις, δεν καταλαβαίνουν τους νέους». Οι νομοθέτες δήλωσαν ότι υπήρχε «μεγάλος κίνδυνος» το «Νομοσχέδιο για Ενήλικες σε Τελικό Στάδιο» («Τέλους Ζωής»), να επεκταθεί ώστε να συμπεριλάβει και τα παιδιά, εάν δεν ψηφιζόταν η αποτρεπτική τροπολογία του νόμου.
Ο Markus Schouten, με την αδερφή του Kaitlyn Jongs, στις16 Μαΐου 2022, στο Royston της Βρετανικής Κολομβίας. (Από την οικογένεια Schouten)
Η βουλευτής του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος, Meg Hillier, εξέφρασε παρόμοιες ανησυχίες κατά την διάρκεια της κοινοβουλευτικής συζήτησης, προειδοποιώντας ότι οι εγκέφαλοι των εφήβων τους καθιστούν ιδιαίτερα «ευάλωτους σε επιρροές, συμπεριλαμβανομένων των επικίνδυνων και τολμηρών συμπεριφορών».
Μια άλλη βουλευτής, η Sorcha Eastwood, επικαλέστηκε την επίδραση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην υγεία του εγκεφάλου των νέων, λέγοντας: «Αν βάλουμε αυτό το θέμα στο παιχνίδι, έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά».
Η παγκόσμια πραγματικότητα
Στον Καναδά, η «MAID» ή «Ιατρική Βοήθεια κατά το Θάνατο» επιδεικνύει δυσοίωνα στατιστικά στοιχεία. Το 2023, περίπου 15.000 Καναδοί πέθαναν μέσω «MAID», ένας στους 20 θανάτους σε εθνικό επίπεδο, μια αύξηση 16% σε σχέση με το 2022, καθιστώντας την υποβοηθούμενη αυτοκτονία πέμπτη κύρια αιτία θανάτου.
Αυτό το κίνημα είναι και μια μεγάλη επιχείρηση. Το Dying with Dignity Canada, με έδρα το Τορόντο, δήλωσε έξοδα 3 δις δολλαρίων το 2024, συμπεριλαμβανομένων 803.555 δολ. για διαφήμιση και προωθητικές ενέργειες. Υποστηρίζει δημόσια ότι «οι ώριμοι ανήλικοι θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν την MAID», χαρακτηρίζοντας «άδικο» να αρνείσαι σε έναν 17χρονο αυτό που χορηγείς σε έναν 70χρονο.
Η British Columbia Humanist Association, το Καναδικό παράρτημα της Humanists International Inc., ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έδρα την Νέα Υόρκη, απαιτεί επίσης πρόσβαση στην MAID για «ώριμους ανηλίκους» και «εκείνους των οποίων η μόνη υποκείμενη πάθηση είναι μια ψυχική ασθένεια», επιμένοντας ότι δεν υπάρχει «καμία ηθική ή δεοντολογική διάκριση μεταξύ ενός ώριμου ανηλίκου και ενός νεαρού ενήλικα». Διαδίδει την «Διασφάλιση της Αξιοπρέπειας στον Θάνατο». Η «αρχιέρεια» της ευθανασίας, Dr. Ellen Wiebe, υποστηρίζει επίσης την επέκταση της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας σε παιδιά.
Η Ολλανδία προσφέρει μια πρόγευση αυτού που θα ακολουθήσει. Από το 2002, οι ολλανδικοί νόμοι περί ευθανασίας επιτρέπουν στους γιατρούς να τερματίζουν την ζωή παιδιών ηλικίας μόλις 1 έτους, συμπεριλαμβανομένων νεογνών που «υποφέρουν αφόρητα χωρίς προοπτικές βελτίωσης». Μέχρι το 2024, η ευθανασία αντιπροσώπευε 9.958 θανάτους το 2024, ή το 5,8% των θανάτων της χώρας.
Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο International Journal of Psychiatry κατέληξε ότι μεταξύ των Ολλανδών που ζητούν ευθανασία, το 73% ήταν νεαρές γυναίκες με ψυχιατρικές διαγνώσεις όπως μείζονα κατάθλιψη, αυτισμό, διατροφική διαταραχή, διαταραχές που σχετίζονται με τραύμα και «ιστορικό αυτοκτονικής τάσης». Οι ερευνητές αναγνώρισαν ότι υπάρχει «επείγουσα ανάγκη» να μελετηθούν οι «επίμονες επιθυμίες θανάτου» σε αυτήν την «ομάδα υψηλού κινδύνου».
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του 2024 των Regional Euthanasia Review Committees, που εγκρίνουν τις ιατρικά υποβοηθούμενες αυτοκτονίες, υπήρξε ένα θλιβερό περιστατικό, ένα αγόρι με αυτισμό, ηλικίας 16 - 18 ετών, που έβαλε τέλος στην ζωή του, την οποία περιέγραψε ως «χωρίς χαρά» και «μοναχική». Ο γιατρός του «δεν είχε καμία αμφιβολία για την ικανότητά του στην λήψη αποφάσεων».
Πέρυσι, 14 Ολλανδοί ψυχίατροι προέτρεψαν τους εισαγγελείς να διερευνήσουν μια υπόθεση που αφορούσε ένα 17χρονο κορίτσι, τη Milou, το οποίο πέθανε με ευθανασία μετά από χρόνια κατάθλιψη, άγχος, αυτοκτονικές ιδέες, και μετά από σεξουαλική κακοποίηση στην παιδική της ηλικία. Προειδοποίησαν πως διαπιστώνεται «ευρεία προώθηση της ευθανασίας» που οδηγεί σε «άσκοπους θανάτους». Η Royal Dutch Medical Association επέπληξε τους ψυχιάτρους που ενδιαφέρθηκαν για το παιδί και οι εισαγγελείς αρνήθηκαν να δράσουν.
Το 2014, το Βέλγιο έγινε η δεύτερη χώρα στον κόσμο που επέτρεψε την παιδική ευθανασία, απαιτώντας όμως τη συγκατάθεση των γονέων. Η Βελγική Ομοσπονδιακή Επιτροπή Ελέγχου και Αξιολόγησης Ευθανασίας αναφέρει ότι έξι νέοι έχουν ζητήσει ευθανασία μεταξύ 2014 και 2024. Πέρυσι, ένα νεαρό άτομο υπέβαλε σχετικό αίτημα.
Ποινικές ευθύνες της βιομηχανίας του θανάτου
Η βιομηχανία του θανάτου έχει να αντιμετωπίσει και ποινικές αποκαλύψεις. Στην Αυστραλία, ο φερόμενος ως «βασιλιάς του κυκλώματος ευθανασίας», Brett Daniel Taylor, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης για πώληση σε ευάλωτα άτομα θανατηφόρων κτηνιατρικών φαρμάκων, που είχαν το παρατσούκλι «το Πράσινο Όνειρο».
Πίσω στον Καναδά, ο Mike και η Jennifer Schouten αγωνίζονται, μένοντας αφοσιωμένοι στην εκπλήρωση της επιθυμίας του γιου τους.
Ο Michael θυμάται τον γιό του Markus ξαπλωμένο στον καναπέ, να υπαγορεύει τα λόγια που αποτελούν το τελευταίο του μήνυμα προς τους νομοθέτες. Μια από τις τελευταίες του μέρες, ο Markus είπε στους γονείς του: «Αυτό που κάνετε, έχει σχέση με αυτό που περνούμε τώρα. Αν μπορούμε να διαδώσουμε την ιστορία μας και να βοηθήσουμε, οφείλουμε να το κάνουμε».
Και τελειώνει ο πατέρας: «Νιώθω ότι το παιδί μου εύχεται από ψηλά για το έργο μας».
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Πηγή: foxnews.com