Τά παιδιά διαμορφώνουν τόν κόσμο τους, τόν χαρακτήρα τους καί τή ζωή τους ἀπό πολύ νωρίς, καί ἑπομένως οἱ γονεῖς πρέπει νά ἔχουν τή φροντίδα γιά ὑπεύθυνη καί συστηματική ἀγωγή ἀπό τήν πρώτη ἀρχή τῆς ζωῆς τῶν παιδιῶν τους.

Οι μπαμπάδες κάνουν κάτι για τα παιδιά που οι μητέρες δεν μπορούν να κάνουν.

Παρά τα από ετών γνωστά δυσάρεστα αποτελέσματα που έχει η έλλειψη πατέρα στα παιδιά, υπάρχουν πολλά μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθώς και μέρος της κοινής γνώμης, που πιστεύει πως δεν είναι απαραίτητος ο πατέρας στην ανατροφή των παιδιών. Κατ’ αυτούς η δομή της οικογένειας δεν έχει σημασία, από την στιγμή που υπάρχει κάποιο άτομο που φροντίζει και αγαπά τα παιδιά και ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είναι το άτομο αυτό.

Χλιαρὸ πρωινὸ τῆς ἄνοιξης κι εἶπε νὰ πάρει τὸ λεωφορεῖο ὁ φίλος σας, ὁ συνταξιοῦχος τοῦ ΕΚΑΣ, γιὰ μιὰ διαδρομὴ μετ᾽ ἐπιστροφῆς χωρὶς ἀποβίβαση. Τὸ συνήθιζε. Ἦταν ὁπωσδήποτε μιὰ σχεδὸν ἀνέξοδη ἀπόδραση μὲ τὴν κάρτα ἀπεριορίστων διαδρομῶν.

Δημιουργήσαμε μια ψεύτικη θέση εργασίας.

Μπορεῖ ὁ λαός μας, μὲ τὴν εὐλογημένη σοφία του, νὰ ἔχει κάνει τὴ διαπίστωση ὅτι «Ἀπὸ μάννα ὀρφανεύει τὸ παιδί», ἀφοῦ ἡ μάννα, χωρὶς καμμία ἀμφιβολία, ἀποτελεῖ τὴν ἰσόβια ζωοδότρα πηγὴ ἀγάπης καὶ φροντίδας γιὰ κάθε ἄνθρωπο. Ὅμως, ὅλο καὶ περισσότερες σχετικὲς ἔρευνες τεκμηριώνουν τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ ὁ πατέρας βάζει ἀνεξίτηλα τὴ σφραγίδα του στὴ ζωὴ τῆς οἰκογένειας καὶ στὴν προσωπικότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τόσο μὲ τὴν παρουσία του, ὅσο καὶ μὲ τὴν ἀ π ο υ σ ί α του.

Ἐπειδὴ πολὺς λόγος γίνεται στὸν σύγχρονο κόσμο μᾶς περὶ ἰσότητας τῶν δυὸ φίλων καὶ ἐπειδὴ ὑπάρχει θεσμοθετημένη ἰδεολογική, θρησκευτικὴ καὶ κοινωνικοπολιτικὴ διαστροφὴ περὶ τούτου, ἐπιτρέψτε μου μερικὲς ταπεινὲς σκέψεις ποὺ εὔχομαι νὰ μᾶς προβληματίσουν ὅλους: ὀρθοδόξους, ἑτεροδόξους, ἀλλοδόξους, ἀνθρωπιστές, ρατσιστὲς κ.α.